ترکیب سه علم پلاسمونیک، اسپینترونیک و تراهرتز و باز شدن دریچه‌ای در علم اسپینترونیک
به گزارش روابط‌عمومی بنیاد ملی علم ایران (INSF)، «جریان اسپینی تراهرتزی تولید شده ناشی از القای تابش فمتوثانیه در ساختار‌های مگنتوپلاسمونیکی یک‌بعدی و دوبعدی» عنوان رساله دکتری سیده مریم حسینی است که با راهنمایی سیده مهری حمیدی سنگدهی و حمایت بنیاد ملی علم ایران انجام شده است.
حسینی با مدرک دکتری تخصصی فوتونیک از دانشگاه شهید بهشتی به تعریف علم اسپینترونیک پرداخت و گفت: این علم شاخصی برای بازخوانی داده‌های ذخیره شده به‌صورت مغناطیسی است و در نوشتن داده‌ها کاربرد تجاری دارد. تولید، کنترل و شناسایی جریان‌های اسپین- قطبیده، ترابرد الکتریکی وابسته به اسپین و جریان‌های اسپینی خالص در مقیاس زمانی زیرپیکوثانیه (۱۰-۱۲ s) در اسپینترونیک چالش برانگیز است.
وی ادامه داد: اسپین‌پلاسمونیک، شاخه‌ای از علم فناوری نانو است که در آن؛ بار الکترون، موج نوری الکترومغناطیسی، نانوساختار فلزی و حالت‌های اسپینی کوانتومی الکترون، به اتفاق هم، برای ارائه ابزار‌هایی با قابلیت بیشتر به کار گرفته می‌شود. این علم زمینه‌های الکترونیک، فوتونیک، پلاسمونیک و اسپینترونیک را به هم مرتبط می‌سازد. ابزار‌های اسپین پلاسمونیکی دارای مزایایی چون سرعت بالا، قابلیت کوچک‌سازی، مصرف توان کمتر و چند کاربردی بودن است.
این محقق و پژوهشگر در ادامه بیان کرد: در اسپین-پلاسمونیک، موج الکترومغناطیسی با ساختار فلزی و حالت اسپین الکترون برهم‌کنش می‌کند و این برهم‌کنش به صورت یک موج نوری در فضای آزاد منتشر می‌شود؛ فرکانس این موج در محدوده تراهرتز است.
وی تصریح کرد: ما به دنبال افزایش جریان اسپینی با استفاده از پلاریتون پلاسمون‌های سطحی و تابش تراهرتز گسیلی از ساختار‌های مگنتوپلاسمونیکی یک‌بعدی و دوبعدی هستیم. در واقع بر آنیم که با ترکیب سه علم پلاسمونیک، اسپینترونیک و تراهرتز، دریچه‌ای در علم اسپینترونیک باز کنیم و به دو سؤال اساسی پاسخ دهیم که آیا پلاسمون توانایی افزایش جریان اسپینی را دارد؟ و پلاسمون‌ها در تولید تراهرتز چه تأثیری می‌گذارند؟
